ก่อนหน่วยเลือกตั้งเปิดในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2015 ผู้มีสิทธิเลือกตั้งก็เริ่มต่อแถวหน้าโรงเรียนและวัดทั่วเมียนมาแล้ว เดอะการ์เดียนบันทึกภาพแถวในย่างกุ้ง รวมถึงแถวหนึ่งที่ยังทอดยาวเข้าไปในตรอกเมื่อเวลาประมาณ 11 นาฬิกา บันทึกภาคสนามของฮิวแมนไรท์วอทช์กล่าวถึงผู้มีสิทธิเลือกตั้งคนหนึ่งในมัณฑะเลย์ซึ่งเข้าแถวตั้งแต่ 6 นาฬิกาและรอประมาณหนึ่งชั่วโมง ผู้คนไม่ได้รอเพียงกระดาษหนึ่งใบ แต่แต่ละคนต้องผ่านการตรวจสอบรายชื่อ การทำเครื่องหมายด้วยหมึกที่ลบไม่ออก และการลงคะแนนลับในบัตรเลือกตั้ง
นี่คือการเลือกตั้งระดับชาติของเมียนมาที่เปิดให้มีการแข่งขันอย่างกว้างขวางที่สุดในรอบ 25 ปี และพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยซึ่งนำโดยอองซานซูจีได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด อย่างไรก็ตาม แถวที่มองเห็นไม่ได้เป็นตัวแทนของผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งหมด ชาวโรฮิงญาจำนวนมากและประชาชนกลุ่มอื่นถูกตัดสิทธิเลือกตั้ง ขณะที่ข้อจำกัดต่าง ๆ ยังกำหนดว่าใครสามารถลงสมัครได้ แถวยาวแสดงให้เห็นการมีส่วนร่วมของผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่กระบวนการ แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าทุกคนเข้าถึงกระบวนการนั้นได้อย่างเท่าเทียม
ความแตกต่างนี้เองที่ทำให้แถวเลือกตั้งมีความหมายทางประวัติศาสตร์ ภายในแถว ผู้คนที่มีทางเลือกทางการเมืองต่างกันต้องผ่านลำดับขั้นตอนทางธุรการแบบเดียวกัน ส่วนภายนอกแถวคือผู้ที่ระบบไม่ยอมให้แม้แต่จะรอถึงคราวของตน แถวในปี 2015 ทำให้ความคาดหวังต่อการเปลี่ยนแปลงปรากฏให้เห็น แต่ขณะเดียวกันก็เผยให้เห็นขอบเขตของการเปลี่ยนแปลงนั้น การทำความเข้าใจแถวเหล่านี้อย่างรับผิดชอบจึงต้องมองทั้งความอดทนตรงทางเข้าและการกีดกันที่ทางเข้านั้นไม่อาจแสดงให้เห็นได้
